Af því að ég er svo áhrifagjörn þá "ákvað" ég að koma blogginu mínu í gang. Ég hélt ég hefði stofnað þetta blogg sl. haust en það var óvart fyrir einu og hálfu ári síðan... og ekkert búin að skrifa á það ennþá. Jæja... Allavega, hérna hafði ég hugsað mér að koma með einhverjar hugdettur og vangaveltur og annað blaður sem kemur út úr mér. Bara svona til þess að vera eins og allir hinir :)

Akkúrat núna eru 15 dagar og ca. 11 1/2 tími þangað til ég verð mætt á Duran Duran tónleika á Wembley Arena í London, með stóru systur minni. 20 ára gamall draumur er að fara að rætast og ég er búin að vera geðveikt spennt frá 15. desember sl. þegar ég keypti miðana á netinu. Örfáir skilja mig, þegar ég segi þeim hvað ég er spennt fyrir þessu, en margir hlægja að mér. Ég líki þessu við mömmu og hennar samband við Bítlana. Við sátum saman eitthvert kvöldið um daginn og horfðum á "A Hard Day's Night" á Bíórásinni og henni fannst alveg jafn æðislegt að sjá þessa mynd árið 2004 eins og henni fannst það fyrir ca. 40 árum þegar hún var unglingspía, ástfangin af Ringo. Ég viðurkenni það alveg að ég hef verið Duran Duran aðdáandi síðan 1984, það eru sem sagt 20 ár. Vá.. Svakalega hlýt ég að vera orðin gömul! Ég hlusta oft á DD geisladiskana mína (á ekki plötuspilara í lagi) og laumast stundum til að horfa á vídeóin líka :D Nú bíð ég bara spennt eftir því að Arena og Sing Blue Silver komi út á DVD og ég tími að kaupa mér það. Og auðvitað get ég ekki beðið eftir því að næstu 15 1/2 dagur líði.

Ætli ég eigi eftir að geta talað um eitthvað annað en Duran Duran næstu 2 vikurnar? Hvað þá næstu mánuðina eftir það??? Ég bíð spennt eftir því að vita hver upplifunin verður...

Já, það mætti sem sagt orða það þannig að ég sé spennt. Held ég ;)

Góða ferð til Sólrúnar sem er að fara til útlanda seinni partinn í dag. Hún ætlar til Indlands og Kína svona aðallega :) Gangi þér vel í ævintýrunum, Sólrún mín, og passaðu þig á pöddunum.