Hugleiðingar um Live Aid

Please remember this day all of your lives. It's important.
Remember the day you wanted to help.
Remember the bands and crews who did it. The professionals who made it an extraordinary technological feat.
Remember the dying who were allowed to live.
Remember the day you die, there is someone alive in Africa 'cos one day you watched a pop concert.
Remember your tears and your joy.
Remember the love.
Remember on that day for once in our bloody lives WE WON.
Remember the dying goes on and remember so that as time passes you can tell others, 'it's possible, I know'.
What a day, what a lovely day.

Þessi orð skrifaði hinn magnaði Bob Geldof í júlí 1985. Ég man og mun alltaf muna.

Þennan dag, 13. júlí 1985 fannst mér ÖMURLEGT ÓRÉTTLÆTI HEIMSINS að vera bara 12, næstum því 13, ára gömul og föst hérna uppi á Íslandi þar sem ég fékk ekki einu sinni beina útsendingu frá Live Aid allan daginn. Ég þurfti að sætta mig við klippur frá fyrri hluta tónleikanna í London og svo reyndar mest megnið af tónleikunum í Philadelphia. Ég vakti yfir þessu til að verða 4 um nóttina, ef ég man rétt, og lifði mig rosalega inn í atburði dagsins/kvöldsins. Ég tók upp allt það sem var sýnt í sjónvarpinu okkar og horfði á mest megnið af því aftur og aftur og aftur og aftur og aftur og aftur og aftur. Ég vildi vera þátttakandi en neyddist til þess frá sjónvarpsherberginu heima hjá mér. Þessi dagur varð aðeins síðar stórt móment í mínu lífi, ekki bara vegna Live Aid, heldur líka því að á Live Aid í Philadelphia komu allir 5 meðlimir Duran Duran saman og spiluðu sinn svanasöng næstu 17 árin eða svo. Andy og Roger hættu mjög stuttu eftir þessa tónleika og hjarta mitt brast. Ó hvað ég var dramatísk!

Í dag horfði ég á fyrstu tvo diskana í fjögurra diska DVD setti sem ég keypti mér í London. Diskarnir kallast Live Aid - The day the music changed the world - July 13 1985. Ég gat ekki annað en skrifað niður smá athugasemdir við sumt af því sem ég upplifði á skjánum eftir allan þennan tíma. Margt hafði ég aldrei séð áður og naut þess alveg í tætlur hérna heima hjá mér, grenjandi eins og ég veit ekki hvað í milljónasta skiptið yfir orðum, gjörðum, athöfnum, svipbrigðum. Fólkinu. Tónlistinni.

Díana prinsessa var svo sæt þegar hún labbaði inn í stúkuna. Leiðinlegt fyrir hana að Duran Duran spiluðu ekki í London því hún var mikill aðdáandi þeirra og lái ég henni það ekki ;-)
Svakalega hoppaði Dee C. Lee mikið!!! (bakraddasöngkona Style Council)
Boomtown Rats voru nú ljótu snillingarnir. I don't like Mondays er frábært tjáningarlag, það þarf ekki söngrödd til að koma skilaboðunum á framfæri.
Adam Ant var verulega liðugur í þröngu leðurbuxunum sínum :-O
Midge Ure... æjæjæj hvernig datt okkur í hug í þá daga að risastór speglagleraugu með þykkri umgjörð væru töff?
Annars var Vienna ALGJÖR SNILLD hjá speglagleraugnagæjanum.
Spandau Ballet voru hryllilega cute, flott skærgræn jakkaföt sem Martin Kemp var í hahahahaha
Nik Kershaw var æðislegur!
Sade var flott.
Sting algjört æði, krakkalegur miðað við aldur!
Phil Collins með sítt að aftan bwahahahahaha.. alveg þess virði að sjá það!
Howard Jones, frábær á flyglinum.. I hope you find it in everything, everything that you see!
Af hverju í ósköpunum söng Bryan Ferry í 2 míkrófóna? Hafði hann áhyggjur af því að hljóma ekki í steríó???
Paul Young rosalega góður og Alison Moyet kom verulega á óvart. Ég var búin að gleyma hversu þrusugóð röddin í henni er.
Bono skánar í útliti með aldrinum, sítt að aftan var ekki flott á honum (ef það var þá yfirleitt flott á einhverjum!). The Edge líka. Rosalega flott Sunday Bloody Sunday. Skintight leðurbuxur og háhæluð stígvél! Magnað Bad, grét úr mér augun. Bono óþægur við gæsluna, fór niður að áhorfendasvæðinu og pikkaði upp nokkrar stelpur, dansaði við eina. Larry Mullen Jr. magnaður eins og venjulega.
Phil Collins fór í Concorde!
Beach Boys, OMFG hversu lame getur maður verið, jafnvel árið 1985???!!!???
Dire Straits og Sting = geggjuð blanda.
Queen frábærir, Freddie ótrúlegur entertainer með ótrúlega rödd og ótrúlegt egó! Það verður aldrei annar Freddie *sniff sniff*
Eina hárið sem hreyfist á öllum tónleikunum er á Jim Kerr (Simple Minds).
Stuð á David Bowie, axlapúðar dauðans!!!
Chrissie Hynde var rosalega töff skvísa.. en ég á aldrei eftir að geta horft á hana á sama hátt eftir að hafa séð hana reyna við Smelly Cat í Friends!! bwahahahaha
Gaman að sjá Elton John vs. Kiki Dee, hún hefur gullfallega rödd! Líka frábært að fá Wham-bræður á sviðið þó svo að Andrew hafi bara verið stillt út í horn.

Já, svona er það sem kom upp í höfuðið á mér þegar ég horfði á þetta í dag. Ég hlakka mikið til að horfa á hina 2 diskana einhvern tíman á næstunni!

Bara svona aðeins í lokin:
GO KIMI GO!!! Ég ætla að reyna að vakna rétt fyrir kl. 6 í fyrramálið til að horfa á formúluna. Nú verða Mclaren menn að ná 1-2 sigri!!!