Frá því ég kom heim frá Englandi hef ég verið að berjast við leiðinlegustu kvefpest í heiminum. Hósti, hor, hnerrar, aumur háls, aum eyru, smá hiti, jú neim it! Það er ekki búið að vera gott að vera til undanfarna daga og ég er satt að segja að gefast upp á þessu. Þetta getur ekki verið "bara venjulegt kvef" því ég er ekkert að skána eftir 5 daga. Og Sunna Kristín er búin að standa í þessu líka þannig að við höfum verið heima tvær miserable mæðgur næstum alla vikuna. Svo er náttúrulega engin leið til að fá tíma hjá heimilislækninum fyrr en eftir 10 daga eða eitthvað álíka... en ég vonast til þess að hann sjái aumur á mér í símatímanum á eftir og reyni að troða okkur mæðgunum inn til sín inn á milli annarra sjúklinga.

Þegar maður hefur ekki sofið almennilega í rúma viku þá hefur maður stöðugan hausverk. Ég get lofað ykkur því.

Þegar maður getur ekki sofið eftir kl. 5:30 á morgnana vegna hósta og hnerra og þess að maður sé að drukkna í eigin slími, þá er kominn tími til að fara fram úr svo að eiginmaðurinn fái allavega að sofa örlítið lengur.

Vá hvað ég er uppörvandi í dag!!!

Gleðilegt sumar.. vonandi verður það hlýtt og gott með lítilli rigningu (sem má að sjálfsögðu einungis vera á nóttunni þegar ég sef).