Jæja..

Hvar á maður að byrja?? :-)

Maður dæsir bara... það er erfitt að byrja þessa ferðasögu. Ferðin var svo óraunveruleg í upphafi. Ég var í raun og veru á leiðinni á tónleika með strákunum sem ég var svo ofsalega skotin í fyrir 18..19..20.. árum síðan eða svo. Hef náttúrulega alltaf haft svona soft spot fyrir þeim en þegar við systurnar fórum úr öndergrándinu á Wembley Park og löbbuðum beina og breiða göngugötu í áttina að Wembley Stadium (sem nú er verið að endurbyggja) þá var ég bara með fiðring í maganum og ég hvarf aftur smátt og smátt í það að vera 13 ára brjáluð grúppía! Þurftum að standa í röð í smá stund en svo komst maður inn á Wembley Arena og ég að sjálfsögðu keypti mér Duran Duran bol og lyklakippu til að vera ennþá meiri grúppía. Svo fórum við í sætin okkar og biðum. Upphitunarhljómsveitin, Goldfrapp, var verulega skrýtin hljómsveit sem gerði þetta allt ennþá óraunverulegra fyrir mig. Þau spila einhvers konar techno-rock með gothic ívafi. Hljómborðsleikarinn var með risastóra bleika fjaðrabóu um hálsinn, fiðluleikarinn var berfættur í munkakufli og söngkonan sem gæti nú alveg sungið óperu, var í alltof lítið af fötum og var með hvítt hrossatagl fest við rassinn á sér. Sem sagt... ekki alveg til að halda raunveruleikastiginu á þokkalegu róli hjá mér.

Svo þurfti náttúrulega að skipta um hljóðfæri á sviðinu og við biðum spenntar í mjög spenntu umhverfi í töluverðan tíma. Salurinn var næstum fullur en þetta er í fyrsta sinn sem ég fer á tónleika þar sem eru ENGIR unglingar. Ekki einn einasti. Krakkarnir sem voru að vinna þarna voru lang lang yngst af öllum og þau voru flest svona rétt upp úr tvítugu kannski. Meðalaldur tónleikagesta hefur ábyggilega verið um 35-7 ár, en maður sá fólk sem gæti hafa verið 25 ára og líka fólk sem gæti hafa verið um sextugt!

Loksins varð svo draumurinn minn að veruleika! Simon, John, Andy, Nick og Roger komu allir á sviðið undir miklum hljómum og tóku sér svo stöðu við hljóðfærin sín einn í einu. Svolítið dramatískt og ég get alveg lofað ykkur að ég fékk tár í augun :'-) Móttökurnar voru rosalega góðar og ég hélt á tíma að þakið myndi rifna af húsinu. Fyrst fengum við að heyra nýtt lag, svo 3 80s, eitt 90s, eitt 80s, eitt nýtt, 2 80s, eitt 90s, 2 80s, eitt nýtt, eitt 90s, eitt 80s, eitt 90s og 3 80s. Eftir uppklapp var eitt 90s lag og 2 80s. Sem sagt vel blönduð dagskrá hjá þeim og ég fékk að heyra öll lögin sem mig langaði til að heyra.. meira að segja Tiger, Tiger sem er instrumental.. ótrúlega fallegt lag. Þeir spiluðu í næstum því 2 1/2 tíma, krafturinn mjög góður allan tímann og salurinn söng hástöfum með í öllum nema nýju lögunum (og því sem var instrumental). Ég gaulaði mig hása allavega og fékk kvef ofan í það líka þannig að ég er ennþá hás í dag ;-)

Þegar tónleikarnir voru búnir og við komum okkur út, þá helltist yfir mig rosalega mikil hamingja. Ég var loksins búin að upplifa tánings-stúlku-drauminn minn! Það tókst... loksins eftir öll þessi ár! Það eru ekki einu sinni allir svo heppnir. Ég get ekki hætt að brosa.

En ég þarf að fara að finna mér nýjan draum....

P.S. John Taylor er sætur :-)