Ég hef mjög gaman af að sjá góðar kvikmyndir, fer þó bara örsjaldan í bíó. Ég hunskaðist um daginn með BÁS bestu :) og ætlaði að sjá Down in the valley á IFF en það kom í ljós þegar við mættum á staðinn að verið var að forsýna Börn eftir Ragnar Bragason. (Well, ok ég vissi ekki að það væri forsýning þá en tók eftir auglýsingu um frumsýninguna tveimur dögum seinna!)

Enívej, íslenskar kvikmyndir gefa mér oft mikinn bjána- og kjánahroll. Þessi gerði það ekki. Ég sat stjörf yfir sögunni, fannst hún spennandi og sett fram á mjög tilfinningaríkan hátt. Leikararnir eru hver öðrum betri (enda Vesturports-liðið) og ég dáist að því hversu góður tilfinninga- og karaktersleikari hann Ólafur Darri er. Ég gleymi því aldrei í Rómeó og Júlíu, þegar hann breyttist úr ofsalega ljúfri skeggjaðri fóstru í argasta skrýmsli í þremur skrefum. Það var eins og að horfa á teiknimynd. Í Börnum kemur svipuð breyting fram í karakternum hans, nema hvað að hún tekur fleiri en þrjú skref og það gerist svo lítil breyting í einu, en er þrátt fyrir það augljós, því hann er svo mikill snilldar leikari.

Gamall skólabróðir minn úr Mosó, Ragnar Bragason, stendur fyrir þessari mynd. Hann fær stóran plús í kladdann frá mér því honum tókst, ásamt frábæru fylgdarliði, að búa til klisjulausa, spennandi, ögrandi, tilfinningaþrungna, íslenska kvikmynd. Ég er stolt af honum.

P.S. Og ekki sakar heldur að hinn stórgóði sunnudagsskólasérfræðingur Pétur Ben sér um tónlistina í myndinni!